2008 model Boran'lı ailemize bir de 2012 model Kaan eklendi.İyi ki de eklendi.Annelik babalık denen duygu nasıl bir şeydir aynı anda insan kalbine her evladının sevgisini nasıl sığdırır öğrendik.Bebek kokusunu özlemişiz meğerse.Uykusuz geceler,yersiz endişelerde olmasa keyfimize diyecek olmazdı.Amaa...Lohusalık sendromu peşimi bırakmadı yine.Dayanamadım ikinci bir yüke.Benle bu yükü annem sırtlandı sağ olsun.Buda ispatladı ki insanın evladı aslında hiç büyümüyor.Bu sorumluluk anne baba olduğun andan ölene kadar bitmiyor.Artarak veya azalarak devam ediyor.Canlarının sağlığına dua edip her türlü eziyetlerine katlanıyorsun.
Boran; kardeş kıskançlığını olgunlukla yaşıyor.Çaktırmadan alttan alttan küçük kaaan sen nerden geldin diyerek aslında belli ediyor.Benim kalbimde sızım her zamanki gibi.Onun iyi yetişmesini öyle çok istiyorum ki.Hiçbirşey ona zarar vermesin derken bazen ben zarar veriyorum belkide.4.yaşını kutladık,abi oldu tam çocuk oldu.Birde evden ayrıldı ilk defa biz olmadan ev dışında bu gece.Dede ve anneannesiyle.Dedenin ağzı kulaklarında onlarla yaylaya gitti diye.Gitmem lazım büyük mavi evde bizim evimiz dedi.Giysilerimi almaya geldim hazırlayalım gideceğim dedi ve gitti....Büyüdü bensiz bizsiz olmak istemeye başladı.Korkuyormuyum?Evet.....
Kaan;Küçük kuzum.Mis kokulu beyaz bebeğim.Uyumadığı geceler hariç sıkıntı yaratmayan bebeğim.Gece boyunca uyuyan bir bebek olursa diye adak adadığım bebek.Bir bakmışız sende bizsiz biyerlere gitmişsin...
